ΝΟΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Αρχές Ιατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας απέναντι στους κρατουμένους. 37/194. ΑΡΧΕΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ

Απόφαση που υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, βασισμένη στην έκθεση της 3ης Επιτροπής (Α/37/727)

Η Γενική Συνέλευση,

1. Υιοθετεί τις αρχές της Ιατρικής Δεοντολογίας που εφαρμόζονται στην περίπτωση του ρόλου του υγειονομικού προσωπικού και ιδιαίτερα των γιατρών, στην προστασία των φυλακισμένων και κρατουμένων ενάντια στα βασανιστήρια και άλλες ποινές ή μεταχειρίσεις βίαιες, απάνθρωπες ή εξευτελιστικές όπως εκφράζονται στο παράρτημα της παρούσας Διακήρυξης,

2. Ζητεί από όλες τις κυβερνήσεις να εξασφαλίσουν την ευρύτερη κοινοποίηση, στην επίσημη γλώσσα του κάθε κράτους, των αρχών της Ιατρικής Δεοντολογίας και της παρούσας Διακήρυξης, ιδιαίτερα στις Ιατρικές Ενώσεις, καθώς και στις παραϊατρικές, ως και στους χώρους κράτησης ή φυλάκισης,

3. Καλεί όλους τους αρμόδιους διακρατικούς οργανισμούς, και ιδιαίτερα την Π.Ο.Υ., και όλους τους μη κρατικούς οργανισμούς που ενδιαφέρονται να κοινοποιήσουν τις αρχές της Ιατρικής Δεοντολογίας στο μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ατόμων και ιδιαίτερα σε όσους έχουν ιατρική ή παραϊατρική δραστηριότητα.

111η Δημόσια Συνεδρίαση
18.12.1982

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Αρχές ιατρικής δεοντολογίας σχετικά με το ρόλο του υγειονομικού προσωπικού και ιδιαίτερα των ιατρών, στη προστασία των φυλακισμένων από τα βασανιστήρια ή σκληρές, απάνθρωπες και εξευτελιστικές μεταχειρίσεις.

Άρθρο 1ο

Το υγειονομικό προσωπικό και ιδιαίτερα οι γιατροί, επιφορτισμένοι να παρέχουν ιατρική φροντίδα στους φυλακισμένους και κρατουμένους είναι υποχρεωμένοι να εξασφαλίζουν τη φυσική και πνευματική τους υγεία και σε περίπτωση ασθένειας να τους παρέχουν φροντίδες της ίδιας ποιότητος και ανταποκρινόμενες στις ίδιες αρχές με αυτές που απολαμβάνουν τα άτομα που δεν είναι φυλακισμένοι ή κρατούμενοι.

Άρθρο 2ο

Υφίσταται αυτόφωρη παραβίαση της Ιατρικής Δεοντολογίας και αδίκημα της Διεθνούς πρακτικής του Δικαίου, αν τα μέλη του υγειονομικού προσωπικού και ιδιαίτερα οι γιατροί, μετέχουν ενεργώς ή παθητικώς σε πράξεις με τις οποίες γίνονται συναυτουργοί, ένοχοι ή παροτρύνουν βασανιστήρια ή άλλες βιαιότητες, απάνθρωπες ή εξευτελιστικές ή σε τέτοιες που συνιστούν απόπειρα διάπραξης των παραπάνω.

Άρθρο 3ο

Υφίσταται παραβίαση της Ιατρικής Δεοντολογίας αν τα μέλη του υγειονομικού προσωπικού και ιδιαίτερα οι γιατροί, έχουν με τους κρατουμένους ή φυλακισμένους σχέσεις επαγγελματικές που δεν έχουν σαν αποκλειστικό σκοπό την εκτίμηση, τη προστασία και τη βελτίωση της σωματικής και ψυχικής τους υγείας.

Άρθρο 4ο

Υφίσταται παραβίαση της Ιατρικής Δεοντολογίας αν τα μέλη του υγειονομικού προσωπικού και ιδιαίτερα οι γιατροί:

(α) Κάνουν χρήση των γνώσεών τους και των ικανοτήτων τους για να βοηθήσουν στην ανάκριση που μπορεί να προκαλέσει απροσδιόριστης έκτασης κίνδυνο για τη σωματική και ψυχική υγεία των κρατουμένων ή

(β) Βεβαιώνουν ή συμμετέχουν στη πιστοποίηση ότι οι κρατούμενοι μπορούν να υποστούν κάποια μορφή μεταχείρισης ή ποινής που μπορεί να έχει απροσδιόριστες επιπτώσεις στη σωματική και ψυχική υγεία τους που δεν είναι σύμφωνη με τα διεθνή κρατούντα ή συμμετέχουν με κάποιο τρόπο σε ανάλογη μεταχείριση ή ποινή που δεν είναι σύμφωνη με το Διεθνές Δίκαιο.

Άρθρο 5ο

Υφίσταται παραβίαση της Ιατρικής Δεοντολογίας αν τα μέλη του υγειονομικού προσωπικού και ιδιαίτερα οι γιατροί συμμετέχουν με κάποιο τρόπο στην ένταση των κρατουμένων αν αυτή δεν στηρίζεται σε κριτήρια καθαρά ιατρικά για τη προστασία της σωματικής και ψυχικής τους υγείας ή για την ασφάλεια του ιδίου, των άλλων κρατουμένων και των φυλάκων και δεν έχει κανένα κίνδυνο για τη σωματική και ψυχική τους υγεία.

Άρθρο 6ο

Δεν είναι επιτρεπτό να παραβεί κανείς τις παραπάνω αρχές με κανένα πρόσχημα ακόμη και του δημόσιου κινδύνου.